«Τουρκικός Κόσμος» σε ανίσχυρο πλέον Διεθνές Δίκαιο…
Με κεντρικό του άρθρο στην κυπριακή εφημερίδα «Σημερινή», ο Λάζαρος Μαύρος αναφέρεται στις τελευταίες διεθνείς εξελίξεις και στο αντίκτυπο που αυτές έχουν στην περιοχή μας, με δεδομένο τον τουρκικό αναθεωρητισμό.
Επισημαίνει ότι η επέμβαση Τραμπ στην Βενεζουέλα, με τη σύλληψη του Προέδρου της, έκανε ξεκάθαρο στον κόσμο ότι το Διεθνές Δίκαιο εφαρμόζεται μόνο όπου υπάρχει ισορροπία ισχύος. Με αυτό το δεδομένο, ο κόσμος της ισχύος, που αγνοεί το Διεθνές Δίκαιο, αποτελεί μια σκακιέρα στην οποία αρέσκεται να παίζει ο Πρόεδρος της Τουρκίας.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Λάζαρου Μαύρου
ΑΥΤΗ ακριβώς η «σκακιέρα», που έχει διαρκώς στο μυαλό του ο επί 23 ήδη χρόνια μονοκράτωρ της Τουρκίας, καυχόμενος κιόλας ως «διεθνούς εμβέλειας σκακιστής», ορίζει ευκρινώς και τα πρώτιστα καθήκοντα των άμεσα απειλούμενων από τον τουρκικό επεκτατισμό κρατών της Ελλάδος και της Κύπρου. Ώστε να ορθώνουν επιμόνως και ακατάπαυστα ικανή και προπάντων πειστική την Αποτρεπτική Ισχύ του Ελληνισμού
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ είναι εντελώς ομοούσια παρ’ ότι έχουν απειράριθμες διαφορές στις λεπτομέρειες υλοποίησής τους και, χρονικά, απέχουν μεταξύ τους… δύο χιλιάδες τετρακόσια σαράντα δύο (2.442) χρόνια:
– ΑΦΕΝΟΣ, το Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2026, η στρατιωτική επιδρομή των Ηνωμένων Πολιτειών στην Βενεζουέλα, η απαγωγή σιδηροδέσμιου αιχμαλωτισθέντος του Προέδρου της χώρας και της συζύγου του για την επιβολή τής πολύ υπέρτερης ισχύος θέλησης της αμερικανικής υπερδύναμης και,
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
– ΑΦΕΤΕΡΟΥ, το 416 προ Χριστού η εκστρατεία τής τότε υπερδύναμης των αρχαίων Αθηναίων, η κατάληψη και η καταστροφή των αρνηθέντων να υποταχθούν Μηλίων της μικρής και ανίσχυρης εκείνης νήσου των Κυκλάδων, της Μήλου.
Στην ουσία τους αμφότερες οι περιπτώσεις αποδεικνύονται όμοιες και παραπλήσιες. Και το ομοούσιό τους το ανέδειξε, το κατέγραψε αναλυτικά και, προπάντων, πρόβλεψε ότι πάντοτε (διαχρονικά και «εσαιεί», ανά τους αιώνες) θα ισχύει στην ανθρωπότητα και στις διακρατικές σχέσεις, ο Θουκυδίδης. Εναργέστατα, στα κεφάλαια της Ιστορίας του και στον περίφημο έκτοτε «Μηλίων Διάλογο» (Ε 85-113).
– Το 416 π.Χ. οι Αθηναίοι πρέσβεις, απαιτώντας την υποταγή των Μηλίων, τους είχαν πει ξεκάθαρα: Πάντοτε στα ανθρώπινα πράγματα το δίκαιο υπάρχει μεταξύ ίσης ισχύος σχετιζομένων. Και πάντοτε ο ισχυρότερος επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του, ο δεν αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του (Ε-89).
– Το 2026 μ.Χ. ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε στις 9 Ιανουαρίου για την αμερικανική επιδρομή στη Βενεζουέλα: «Δεν χρειάζομαι το Διεθνές Δίκαιο. Η ίδια η ηθική [μου] είναι το μόνο όριο της εξουσίας [power – δύναμής] μου».
ΞΑΝΑ λοιπόν η σπουδαία συζήτηση για το εκάστοτε ισχύον και μονίμως παραβιαζόμενο Διεθνές Δίκαιο, εξαιτίας της «ανθρώπινης φύσης», όπου πάντοτε, σε περιστάσεις ανισοζυγίου δυνάμεων, οι εκάστοτε ισχυρότεροι, του «πλείονος ωρέγοντο», κατά την θουκυδίδεια γραφή, εφ’ όσον και για όσο δεν αντιμετωπίζουν ίσης ισχύος αντιστάσεις, παραμερίζουν, με την δικής τους αντίληψης «ηθική», το Διεθνές Δίκαιο και επιβάλλουν την δική τους υπέρτερη θέληση, υποτάσσοντας τους εκάστοτε ανίσχυρους. Χαριεντιζόμενοι κιόλας ότι… «όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος»!
ΑΝΑΓΚΑΙΑ παρένθεση: Υπενθυμίσαμε τον «Μηλίων Διάλογο» του Θουκυδίδη, όχι βέβαια για να εκληφθεί συνολικά η Ξυγγραφή του ως «εγχειρίδιο υποταγής στους ισχυρότερους». Αλλά για ν’ αναδειχθεί και πάλι η αναγκαιότητα και το καθήκον όρθωσης τόσης και τέτοιας ΙΣΧΥΟΣ που, ως αντίπαλον δέος και δύναμη αντίστασης, να ΑΠΟΤΡΕΠΕΙ εκείνους που αισθάνονται ισχυρότεροι ότι θα επιτύχουν να επιβάλουν την θέλησή τους.
– Το κατέγραψε και το ανέδειξε άλλωστε ο ίδιος ο Θουκυδίδης, στα αμέσως μετά την καταστροφή της Μήλου κεφάλαια της Ιστορίας του. Όπου η υπερδύναμη των αρχαίων Αθηναίων το 413 π.Χ. είχε υποστεί την πανωλεθρία στη Σικελική Εκστρατεία, εξαιτίας της νικηφόρας αντιστασιακής στρατηγικής του Συρακούσιου Έρμωνος Ερμοκράτη, που υλοποίησαν επιτυχώς οι Σικελιώτες…
ΕΔΩ στη δική μας γειτονιά «πλειόνων ορεγόμενος» σε βάρος Ελλάδος και Κύπρου (και όχι μόνο), διακηρύσσει, μεθοδεύει, προπαρασκευάζεται και απειλεί ο τουρκικός επεκτατισμός. Οραματιζόμενος φωναχτά, διαρκώς και ακαταπαύστως την επί του εδάφους, επί των θαλασσών και στους αιθέρες, επανεπιβολή της νεο-οθωμανικής δεσποτείας του. Ώστε να καταστεί μία από τις υπερδυνάμεις στον κόσμο. Μετρώντας πρωτίστως ένα μέγεθος: Την Ισχύ. Την Δύναμη.
– Σε διεθνείς περιστάσεις που μοιάζουν έντονα, από Ουκρανία έως Μέση Ανατολή, Περσικό Κόλπο, Αφρική και Λατινική Αμερική κ.ά., με προεόρτια παγκόσμιας σύρραξης. Και ήδη το «όσο και όπου ισχύον» Διεθνές Δίκαιο αποδεικνύεται καθημερινά αλαζονικώς περιφρονούμενο. Ο δε ΟΗΕ καταντάει όλο και πιο πολύ όσο και η κακοτύχως θανούσα κατά τον Β΄ Παγκ. Πόλεμο ΚτΕ («Κοινωνία των Εθνών»).
Μόλις προ ημερών ο Πρόεδρος της Τουρκίας εξήγγειλε την νέα μεθόδευση της Νεο-Οθωμανικής του στρατηγικής, υπό τον τίτλο «Έγγραφο Οράματος για τον Τουρκικό Κόσμο». Για τον Οργανισμό Τουρκογενών Κρατών, με συντελεστές και παραμέτρους ενός οιονεί νέου «Σουλτανάτου» ως παγκόσμιας πλέον εμβέλειας υπερδύναμης. Προβλέπει σαφώς ότι στις απρόβλεπτες και διακυβευόμενες εξελίξεις στην περιοχή και παγκοσμίως, πράγματι εκείνο που εν τέλει θα μετρήσει είναι η ΙΣΧΥΣ. Τα εκατέρωθεν ισοζύγια ή ανισοζύγια δυνάμεων. Και φιλοδοξεί φωναχτά ότι θα πρέπει να βρεθεί συμμετέχων στο επόμενο «τραπέζι» των νικητών. Το είπε ήδη ο ίδιος με τα δικά του λόγια: «Όποιος δεν είναι στο τραπέζι, θα είναι στο… μενού».
Η κίνηση αυτή της Τουρκίας, προφανώς αποτελεί μεθόδευση για να αντιμετωπίσει ό,τι η ίδια αισθάνεται ως αυξανόμενης ισχύος αντίπαλον δέος στην περιοχή, με προεξάρχουσες τις αναβαθμίσεις που διαπιστώνει ότι εμπεριέχει ο συνασπισμός Ισραήλ – Ελλάδος – Κύπρου, το σχήμα «Τρεις συν Μία» με τις ΗΠΑ και οι προοπτικές των συνεργασιών που τα δύο κράτη του Ελληνισμού επιτυγχάνουν με τις άλλες γειτονικές χώρες της Μέσης Ανατολής, των αραβικών κρατών, της Γαλλίας, του ρόλου τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στις εμπορικές οδούς και στις διαδρομές ενεργειακού πλούτου.
ΑΥΤΗ ακριβώς η «σκακιέρα», που έχει διαρκώς στο μυαλό του ο επί 23 ήδη χρόνια μονοκράτωρ της Τουρκίας, καυχόμενος κιόλας ως «διεθνούς εμβέλειας σκακιστής», ορίζει ευκρινώς και τα πρώτιστα καθήκοντα των άμεσα απειλούμενων από τον τουρκικό επεκτατισμό κρατών της Ελλάδος και της Κύπρου. Ώστε να ορθώνουν επιμόνως και ακατάπαυστα ικανή και προπάντων πειστική την Αποτρεπτική Ισχύ του Ελληνισμού. Τόση και τέτοια ελληνική ΙΣΧΥ που να επιτρέπει, εδώ, σ’ εμάς, την διάσωση των έως σήμερα ισχυόντων (και πανταχόθεν περιφρονούμενων) κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.
Δείτε επίσης:
Οι απόψεις που εκφράζονται στα σχόλια των άρθρων δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της ιστοσελίδας μας, το οποίο ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ευθύνη. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πηγή, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
