Αγροεφόδια Τρουπής: Παρέα με τον αγρότη • Έλληνας Αγρότης
ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ «ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΓΡΟΤΗΣ»
Ο 50χρονος Γιάννης Τρουπής σπούδασε γεωπόνος στην Αγγλία, έκανε μεταπτυχιακό για την ολοκληρωμένη φυτοπροστασία στην Ολλανδία, επέστρεψε στη γενέτειρά του, την Τρίπολη, και εδώ και 30 χρόνια δραστηριοποιείται στα λιπάσματα, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον πατέρα του Τάσο.
«Εμείς είμαστε αυτοί που δίνουμε τις επιστημονικές κατευθύνσεις και τις λύσεις παρέα και παράλληλα με τον νέο Έλληνα αγρότη, ώστε να έχουμε μια ποιοτική παραγωγή στο τέλος της καλλιεργητικής περιόδου. Άλλωστε, αυτός είναι και ο λόγος που την περίοδο του κορονοϊού τα γεωπονικά καταστήματα δεν υποχρεώθηκαν να κλείσουν και έμειναν ανοιχτά, για να μην κάνουν εκπτώσεις στον τρόπο που δουλεύουν».
Ο 50χρονος Γιάννης Τρουπής σπούδασε γεωπόνος στην Αγγλία, έκανε μεταπτυχιακό για την ολοκληρωμένη φυτοπροστασία στην Ολλανδία και, ύστερα από πλούσια εμπειρία χρόνων, επέστρεψε στη γενέτειρά του, την Τρίπολη, όπου εδώ και 30 χρόνια δραστηριοποιείται στα αγροεφόδια, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον πατέρα του Τάσο. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ο πατέρας του, το 1969, είχε φέρει τον τοπικό παραγωγό σε επαφή με μέσα και μεθόδους που τον καθιστούσαν αυτάρκη και ανταγωνιστικό. Για αυτό και ο γιος του σήμερα επιμένει στον ρόλο του γεωπόνου.
ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
[email protected]
Με δυναμικό λόγο και ρόλο, ο κ. Τρουπής έχει ανοίξει τον δικό του κύκλο συνεργασιών με δύο χώρους διάθεσης λιπασμάτων, φυτοφαρμάκων, φυτών και αρδευτικών μηχανημάτων στους εθνικούς δρόμους Τρίπολης – Σπάρτης και Τρίπολης – Πύργου. Με παρεμβάσεις και στη γενική τοπική ανάπτυξη, ως πρόεδρος του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Αρκαδίας, έχει αφιερωθεί στο αύριο της περιοχής, με θέσεις και προτάσεις που αναδεικνύουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα ενός τόπου με ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες. Οργίζεται, δε, με όσους προσπερνάνε τη γνώση των γεωπόνων και τις συμβουλές τους. «Τα γεωπονικά καταστήματα στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως μεγέθους, είναι στην πρώτη γραμμή της τροφικής αλυσίδας, και όχι μόνο: τα περισσότερα από αυτά, εκτός του ότι στηρίζουν με συμβουλές τους παραγωγούς, σε πολλές περιπτώσεις αντικαθιστούν τα τραπεζικά ιδρύματα με υπέρογκες πιστώσεις».
Ωστόσο, δεν απογοητεύεται. Έχει καθημερινές συζητήσεις με συνεργάτες παραγωγούς, τις καταθέτει, και αυτές αφορούν την αλλαγή μοντέλου καλλιέργειας με στόχο την ποιότητα και την αύξηση της παραγωγής: «Αν θέλουμε να στηρίξουμε την ελληνική αγορά και τον Έλληνα αγρότη, θα πρέπει να δώσει βάρος η Πολιτεία, αλλά και εμείς οι γεωπόνοι, ώστε να περάσει στη συνείδηση του παραγωγού η αλλαγή του μέχρι τώρα τρόπου παραγωγής. Πρέπει να αυξηθεί εμπράκτως η αίσθηση της συλλογικότητας. Να φύγουμε από την παλιά λογική. Τι έλεγε αυτή; Είχα ένα κομμάτι γης, παρήγα κάποια προϊόντα και ήταν αρκετό για να σπουδάσω τα παιδιά μου και να ζήσω ευπρεπώς. Δυστυχώς, αυτό το μοντέλο έχει καταλυθεί. Το ελεύθερο εμπόριο έχει δημιουργήσει συνθήκες ανταγωνισμού, αλλά και ευκαιρίες οι οποίες περνάνε μέσα από την Ε.Ε. και τη διεθνή αγορά. Ένα απλό παράδειγμα: οι γρήγορες και ασφαλείς μεταφορές ευπαθών εμπορευμάτων είναι γεγονός, με ό,τι θετικό αυτό συνεπάγεται. Αυτό που μένει σε εμάς είναι να βρεθεί τρόπος να φτάνουν τα προϊόντα παντού, εντός και εκτός Ελλάδας. Το μέγα πρόβλημα είναι η αύξηση του όγκου της παραγωγής. Αυτό όμως προϋποθέτει, εκτός των άλλων, να αυξηθεί ο κλήρος του αγρότη για να έχει μεγαλύτερη παραγωγική δυνατότητα ο ίδιος ή οι συνεταιρισμοί, με στόχο να ανοίξουν οι πόρτες μεγάλων πολυκαταστημάτων για τα προϊόντα τους». Όπως λέει, «ο αγρότης επιχειρηματίας με τις σωστές επιλογές εισροών θα είναι αυτός που θα ανατρέψει το παλιό μοντέλο και θα κρατήσει ζωντανή την ύπαιθρο. Θα φέρει τους νέους κοντά στον πρωτογενή τομέα και στη νέα εποχή».
Η ανάπτυξη θέλει τολμηρές αποφάσεις
Με τη σιγουριά της εμπειρίας χρόνων, αλλά και της εξειδικευμένης γνώσης, καταθέτει την άποψή του για την αύξηση του κλήρου
Για όσους επιχειρούν να μειώσουν τη διάθεση του αγρότη να περάσει στη νέα εποχή και την αύξηση της παραγωγής, ο κ. Τρουπής αναφέρει: «Η αύξηση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων και, κατά συνέπεια, της παραγωγής στη θεωρία ακούγεται εύκολη. Σε κάποιον όμως που δεν είναι στον χώρο και αναρωτιέται (πολλές φορές και δημόσια) “γιατί, ρε φίλε, δεν αυξάνεις τις καλλιεργήσιμες εκτάσεις;”, η απάντηση είναι απλή: γιατί τα τελευταία χρόνια ο αγρότης τα βγάζει πολύ δύσκολα πέρα με το κόστος παραγωγής. Πόσο μάλλον αν κληθεί να επενδύσει και σε άλλες υποδομές – να αυξήσει, για παράδειγμα, τα αρδευτικά δίκτυα, να αλλάξει εξοπλισμό (μηχανήματα παρελκόμενα και τρακτέρ), να περάσει στον κύκλο του αγρότη επιχειρηματία. Το κόστος αυτής της μετάβασης είναι τις περισσότερες φορές απαγορευτικό».
Με τη σιγουριά της εμπειρίας χρόνων αλλά και της εξειδικευμένης γνώσης, καταθέτει την άποψή του για την αύξηση του κλήρου, «κι ας ακουστεί ακραία»: «Για να αυξηθεί ο κλήρος θα πρέπει να γίνουν παρεμβάσεις από την Πολιτεία. Αυτό που θα πω μπορεί να ακουστεί ακραίο, αλλά δεν μπορεί σε περιοχές υψηλής παραγωγικότητας να έχουμε χερσαία γη η οποία δεν ανήκει σε αγρότες. Οι ιδιοκτήτες αυτών των εκτάσεων, για να αποφεύγουν να εμφανίζονται στην Εφορία ως εισοδηματίες από άλλες πηγές, δεν νοικιάζουν τα χωράφια τους στους πραγματικούς παραγωγούς. Έτσι, η χερσαία γη μέσα στα πόδια του αγρότη τού αφαιρεί τη δυνατότητα να έχει μεγάλα ενιαία κτήματα. Και ενώ αυτό είναι μια πραγματικότητα, του ζητάμε να γίνει ανταγωνιστικός. Πώς θα το πετύχει αυτό; Οταν οι Ευρωπαίοι έχουν μεγάλα κτήματα και όλη η τεχνολογία στρέφεται στην παραγωγή μηχανημάτων για τέτοιες εκτάσεις, πώς ο Έλληνας θα αγοράσει τα συγκεκριμένα εργαλεία και θα τα χρησιμοποιήσει σε λίγα στρέμματα;»
Το θέμα του κατακερματισμένου κλήρου το επισημαίνουν πολλοί. Ο κ. Τρουπής, όμως, καταθέτει τη δική του, τολμηρή, όπως τονίζει, πρόταση: «Ένα κίνητρο για μένα θα είναι οι κατά κύριο επάγγελμα μη αγρότες να φορολογηθούν για τα αγροτεμάχια που θεωρούνται υψηλής παραγωγικότητας και ο φόρος να αφαιρείται από τους αγρότες με τους οποίους συνορεύουν. Αυτό είναι ένα κίνητρο. Επίσης, κίνητρο θα ήταν κάποιες φορολογικές ελαφρύνσεις σε όσους νοικιάζουν τα κτήματά τους. Προσωπικά, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να βρεθεί μια φόρμουλα, ώστε να αξιοποιηθούν από τους αγρότες ιδιοκτησίες που παραμένουν χέρσες».
Οι εργάτες γης
Στη νέα εποχή, ουδείς μπορεί να αγνοήσει τους εργάτες γης. «Οι εργάτες που έρχονται είναι μια λύση. Δυστυχώς, όμως, απαιτείται πολύς χρόνος λόγω γραφειοκρατίας. Ωστόσο, εκτός της λύσης των εποχικών, πρέπει να έρθει η ώρα και των μόνιμων. Και αυτό γιατί ένας αγρότης που είναι επιχειρηματίας, πλέον, θέλει μόνιμο προσωπικό. Δεν μπορούν οι εποχικοί να ανταποκριθούν στις πραγματικές ανάγκες με το “μπες – βγες” κάθε εξάμηνο. Χρειάζεται οι εργάτες που θα έρθουν να μείνουν, ώστε να αποκτήσουν εμπειρία, να παίρνουν πρωτοβουλίες. Η εμπειρία των εργατών είναι βασική προϋπόθεση για να επενδύσει κάποιος αγρότης που θέλει να κάνει το επόμενο βήμα» αναφέρει.
Ο πωλών τοις μετρητοίς…
Η καθημερινή συζήτηση με τους αγρότες συνεργάτες έχει αναδείξει το θέμα της πώλησης των προϊόντων με πίστωση. Για τον κ. Τρουπή «θα έπρεπε να ισχύσει ο νόμος, ο οποίος έχει ψηφιστεί αλλά δεν έχει εφαρμοστεί, που υποχρεώνει τον αγοραστή αγροτικών προϊόντων σε διάστημα λίγων εβδομάδων να πληρώνει. Και αν δεν πληρώνει, να έχει κυρώσεις. Δεν μπορεί τα μεγάλα σούπερ μάρκετ να εκμεταλλεύονται το προϊόν, να το αγοράζουν με εξάμηνες επιταγές, να ρευστοποιούν μέσα στην εβδομάδα και με τα χρήματα του αγρότη να επενδύουν, αγνοώντας τις ανάγκες του άλλου».
2. Να ενταχθούν και οι αγρότες στα επιμελητήρια
Ο Γιάννης Τρουπής είναι από τους προέδρους επιμελητηρίων που εδώ και χρόνια αγωνίζονται να ενταχθούν σε αυτά και οι κατ’ επάγγελμα αγρότες. «Θα πρέπει όλοι να κατανοήσουν ότι ο αγρότης είναι η ατμομηχανή της α΄ και της β΄ μεταποίησης. Εξ ου και, ως πρόεδρος του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου Αρκαδίας, είμαι από τους πρώτους στην Ελλάδα που ήθελαν (και ακόμη θέλουν) οι κατά κύριο επάγγελμα αγρότες να μπουν στα επιμελητήρια. Δυστυχώς, αγροτικό επιμελητήριο δεν υπάρχει. Είμαι από τους προέδρους που έθεσαν το θέμα στην Ενωση. Νομίζω πως πλέον ήρθε η ώρα να κατανοήσουμε ότι στα προϊόντα των αγροτών στηρίζεται η μεταποίηση, στην οποία έχουν επενδύσει τα μέλη του Εμποροβιομηχανικού Επιμελητηρίου».
Δεν πέτυχε το μοντέλο των συνεταιρισμών
«Οι συνεταιρισμοί, αν και τώρα έχει μπει μια τάξη, ήταν ένα μοντέλο που πήγε την Ελλάδα πίσω. Λίγοι συνεταιρισμοί έχουν απομείνει. Αν είχαν βοηθήσει τη χώρα, δεν θα είχαν κλείσει. Δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις ήταν μια ευκαιρία για κάποιους να αναδειχτούν, ζημιώνοντας τις επόμενες γενιές. Προφανώς, έχουν αλλάξει τα πράγματα, αλλά γενικά όταν ακούμε για συνεταιρισμούς είμαστε κάπως επιφυλακτικοί, και αυτό περνά ένα μήνυμα».
Ο κ. Τρουπής συνεργάζεται και στηρίζει τους συνεταιρισμούς, αλλά έχει τις επιφυλάξεις του για κάποιες επιλογές τους σε ό,τι αφορά τη σχέση τους με τους παραγωγούς.
Το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο της Αρκαδίας στο πλευρό των παραγωγών
Το Εμποροβιομηχανικό Επιμελητήριο Αρκαδίας ήταν από το λίγα που στήριξαν τις πρόσφατες κινητοποιήσεις των αγροτών. «Εγώ ήμουν στην τριμελή επιτροπή των Επιμελητηρίων Ελλάδας μαζί με άλλους δύο συναδέλφους προέδρους, οι οποίοι από τις 5 Δεκεμβρίου στην Πάτρα συντάξαμε μια επιστολή στήριξης. Σταθήκαμε δίπλα τους, στην πλειονότητα των αιτημάτων τους, και ζητήσαμε, όπου ήταν δυνατόν, τα αιτήματα αυτά να γίνουν αποδεκτά από την κυβέρνηση. Θεωρώ όμως ότι, ύστερα από αυτό που συνέβη, σε έναν βαθμό -για κάποιους μεγάλο, για κάποιους άλλους όχι- πολλά από τα αιτήματα αντιμετωπίστηκαν θετικά, ενώ αναδείχτηκαν στο σύνολό τους».
«Να φτάνουν στον αγρότη τα σωστά μηνύματα»
Για τη συμφωνία Ε.Ε. – Μercosur ο Γιάννης Τρουπής επισημαίνει ότι είναι επιπόλαιο κάποιοι να περνάνε μηνύματα στην αγορά χωρίς ενημέρωση: «Βιάστηκαν να βγάλουν συμπεράσματα, είτε υπέρ είτε κατά…»
Η προσαρμογή στις όποιες συνθήκες που δημιουργούνται κάθε φορά, ανάλογα με τις πολιτικές εξελίξεις, είναι αναγκαία συνθήκη
ΤΟΥ ΠΑΝΟΥ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΥ
[email protected]
Πολύς λόγος έγινε τον τελευταίο καιρό για τη συμφωνία Ε.Ε. – Mercosur, με τους αγρότες και εδώ αλλά και στην Ευρώπη να διαμαρτύρονται. Ο κ. Τρουπής, από την πλευρά του, χαρακτηρίζει πρώιμο και επιπόλαιο να περνάνε μηνύματα στην αγορά χωρίς ενημέρωση: «Κάποιοι βιάστηκαν να βγάλουν συμπεράσματα, είτε υπέρ είτε κατά. Πρέπει να διαβάσουμε και τα… ψιλά γράμματα. Εγώ, επειδή κρίνομαι από τους αγρότες και από τον εαυτό μου, θεωρώ ότι θα ψηφιστεί τελικά η συμφωνία, είτε μέσα από δημόσιο διάλογο είναι από online διαβούλευση. Όταν συμβεί όμως αυτό, θα πρέπει καθένας από το μετερίζι του να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα».
Η προσαρμογή στις όποιες νέες συνθήκες, ανάλογα με τις πολιτικές εξελίξεις, είναι αναγκαία συνθήκη. «Όπως προσαρμοστήκαμε κάποιοι από εμάς που κάνουμε εξαγωγές στην Αμερική με τους δασμούς που επέβαλε ο πρόεδρος Τραμπ, έτσι πρέπει να γίνει από όλους. Όταν υπάρχει ένας αρνητικός παράγοντας, νεόφερτος στη διαδικασία εξαγωγής, το μόνο πλεονέκτημα που μπορείς να αποκτήσεις είναι η προσαρμογή. Δεν είσαι μόνος σου. Το κακό συνέβη για όλους, όχι μόνο για σένα.
Από την άλλη, υπάρχουν πράγματα πίσω από την κουρτίνα που ο κόσμος δεν καταλαβαίνει. Ένα από αυτά είναι η ρευστότητα».
Και εξηγεί: «Οταν φτάνει το εμπόρευμα στην Αμερική και πρέπει να αποδώσει τους δασμούς ο εισαγωγέας, δηλαδή ο πελάτης μας, πρέπει να προκαταβάλει τα λεφτά μετρητά στο αμερικανικό Δημόσιο για να απελευθερωθεί το εμπόρευμα. Ενώ πρώτα το έπαιρνε, το πούλαγε, ρευστοποιούσε και στη συνέχεια μας πλήρωνε. Τώρα, όλη η ρευστότητα ή ένα κομμάτι αυτής φεύγει στους δασμούς. Αρα, εμείς αργούμε να πληρωθούμε. Ετσι μειώνεται η ρευστότητά μας και, παράλληλα, δεχόμαστε πιέσεις από τους πελάτες μας να κατεβάσουμε τις τιμές, ώστε να μειωθούν οι συνέπειες από την καταβολή των υψηλών δασμών». Αυτό, όμως, δεν αντιμετωπίζεται μεμονωμένα.
Η διακομματική επιτροπή
Αυτό το «άγνωστο» που έρχεται για τον πρωτογενή τομέα λόγω δασμών, συμφωνιών, αλλά και κλιματικής αλλαγής καλείται να αντιμετωπίσει η διακομματική επιτροπή της Βουλής, η οποία συγκροτήθηκε για τον πρωτογενή τομέα. Είναι από τα θέματα που κατά καιρούς απασχόλησαν και τον ίδιο. Ωστόσο, όπως επισημαίνει, «αυτή η επιτροπή ξεκίνησε λάθος. Ανέκαθεν ανάλογες επιτροπές ξεκινούσαν λάθος. Να γίνει αυτή η επιτροπή, να είναι διακομματική, αλλά θα πρέπει σε αυτήν να καταθέσουν προτάσεις επιχειρηματίες από όλη την Ελλάδα, αλλά και συνεταιριστές με την εμπειρία που έχουν αποκτήσει τόσα χρόνια. Να ακουστεί και η άποψη αυτών που γνωρίζουν τον χώρο. Διαφορετικά, για μια ακόμη φορά θα χαθεί η ευκαιρία για ουσιαστικό διάλογο».
Ο διάλογος γεωπόνου – αγρότη
Κι αν για τους πολιτικούς ο διάλογος θεωρείται απαραίτητος, μεταξύ αγρότη και γεωπόνου επιβάλλεται. Ο κ. Τρουπής στην επιχείρησή του απασχολεί επτά γεωπόνους. Αυτοί, από τη σπορά μέχρι τη συγκομιδή, είναι κοντά σε όποιον παραγωγό χρειάζεται βοήθεια. «Οι απαιτήσεις πλέον είναι πολλές από την αγορά. Για τον λόγο αυτόν κάποιοι παραγωγοί θέλουν να πας και στο χωράφι. Όταν σε καλούν, πρέπει να είσαι εκεί. Αυτή είναι η αποστολή σου: να είσαι εκεί και να έχεις άμεση γνώση για τις ανάγκες του φυτού, για το πώς εξελίσσεται το παραγόμενο προϊόν. Προτείνεις τα σωστά λιπάσματα και φυτοφάρμακα, και παράλληλα συζητάς με τους αγρότες. Να νιώθει σιγουριά ο παραγωγός. Και, όταν βρεθείς εκεί, περνάς και άλλα μηνύματα για τη συνέχιση του πρωτογενούς τομέα.
Τα μηνύματα όμως θα πρέπει, όπως λέει, να περάσουν στη νέα γενιά. «Το έχω πει σε κάποιους υπουργούς, που, λόγω και της θεσμικής μου ιδιότητας, τυγχάνει να συναντώ, ότι πρέπει στο γυμνάσιο και το λύκειο να μπουν μαθήματα επιχειρηματικότητας και πρωτογενούς τομέα. Δεν μπορεί τα Ελληνόπουλα να μεγαλώνουν και να μην ξέρουν πού παράγεται ένα προϊόν, πώς παράγεται και τι είναι αυτό που το διαφοροποιεί. Γιατί στην Ελλάδα δεν πουλάμε όγκο, πουλάμε -δεν θα πω ποιότητα, γιατί η ποιότητα είναι κάτι σχετικό- διαφορετικότητα και μοναδικότητα. Μηνύματα, επίσης, πρέπει να περάσουν στη νέα γενιά καταναλωτών για να αγοράζουν το τοπικό, το ελληνικό το προϊόν, και να στηρίζουν τον Έλληνα παραγωγό. Δεν γίνεται σε διάφορες τοπικές παραδοσιακές εκδηλώσεις να καταναλώνονται προϊόντα τα οποία είναι εισαγωγής και αμφιβόλου ποιότητας».
«Εάν δεν υπήρχε η Dekagro, θα τα είχαμε κλείσει τα μαγαζιά μας…»
«Εάν δεν υπήρχε η Dekagro, θα τα είχαμε κλείσει τα μαγαζιά μας… Δεν είναι απλό το θέμα της θρέψης. Έχει να κάνει με την ποσότητα και την ποιότητα της παραγωγής και με το μέλλον του αγρότη. Γι’ αυτό και εμείς έχουμε επιλέξει τα λιπάσματα Dekagro νέας τεχνολογίας. Ένα καλό παράδειγμα είναι τα υγρά λιπάσματα φυτοενεργών μορίων Dekastim, που αυξάνουν την παραγωγή ανά στρέμμα. Καλώς ή κακώς, η αύξηση της παραγωγής γίνεται μόνο με τη διαφοροποίηση του λιπάσματος».
Με τη γνώση χρόνων, ο κ. Τρουπής έχει καταλήξει στους λόγους που επιμένει στην Dekagro: «To βασικό είναι ότι η εταιρία διαθέτει ελληνικά προϊόντα. Έχει σημασία αυτό. Εκεί δουλεύουν Έλληνες, κόσμος και κοσμάκης. Τα προϊόντα παράγονται στην Ελλάδα.
Δεν είναι μόνο το 1 ευρώ που δίνουμε και κάνουμε τη δουλειά μας. Συντηρούνται πολλές ελληνικές επιχειρήσεις από τη συγκεκριμένη εταιρία, ενώ είναι αυτή που κρατά την ισορροπία στις τιμές της αγοράς. Η παρουσία μιας βιομηχανίας τέτοιου μεγέθους, αλλά και ο τρόπος που δραστηριοποιείται έχει αποδειχτεί ότι και τις τιμές συγκρατούν και δεν προσβάλλουν την τσέπη του αγρότη. Τα οφέλη όμως δεν περιορίζονται σε αυτά. Αν δεν είχαμε τέτοιου τύπου εταιρίες, θα υποχρεωνόμασταν να αγοράζουμε σε πολύ μεγάλο ποσοστό λαθραίας εισαγωγής λιπάσματα. Εκτός αυτού, πρέπει να γίνει σαφές ότι δεν είναι μόνο η σωστή εμπορική πρακτική από την Dekagro – απασχολείται σε αυτήν και μια τεράστια ομάδα επιστημόνων, η οποία ανακαλύπτει νέες, αυθεντικές, πρωτοπόρες τεχνολογίες, χάρη στη δική τους εφευρετικότητα και όχι στην αντιγραφή ή στη μίμηση προϊόντων άλλων εταιριών.
Η Dekagro δεν είναι μια εταιρία ανώνυμη που κοιτάζει μόνο αριθμούς. Οταν συνεργάζεσαι με κάποιον, πρέπει να νιώθεις σιγουριά και ασφάλεια. Και αυτή η εταιρία δεν θα με δει ως αριθμό, αλλά ως προσωπικότητα. Θα κοιτάξει το παρελθόν μου, θα κοιτάξει και το μέλλον μου. Είναι κάτι που πολλές εταιρίες, κυρίως πολυεθνικές, δεν κάνουν. Για εμάς, το ουσιαστικό πρέπει να είναι το κοινωνικό πρόσωπο της εταιρίας, όχι μόνο οι καλές τιμές».
Ένα πρότυπο οινοποιείο στη Μαντινεία
Το 2010, λίγα χιλιόμετρα μακριά από το κατάστημα αγροεφοδίων, η οικογένεια Τρουπή, ο Γιάννης και η αδελφή του, Παναγιώτα, επένδυσαν και στο κρασί. Εκεί, στην περιοχή Φτέρη του οροπεδίου Μαντινείας, σε υψόμετρο 700 μέτρων, τα δύο αδέλφια έστησαν το δικό τους οινοποιείο, με τα κρασιά τους πλέον να ταξιδεύουν σε όλο τον κόσμο. Σε αυτό συνέβαλαν το έδαφος, το κλίμα, η σωστή διαχείριση του περιβάλλοντος και οι χαμηλές στρεμματικές αποδόσεις, που συμβάλλουν στην παραγωγή κρασιών μοναδικής φινέτσας και ποιότητας.
«Εμείς εξάγουμε κρασί σε Αμερική, Αγγλία, Βέλγιο, Ολλανδία. Τον καιρό που μπορούσαμε, σε Ρωσία, αλλά και στο Ισραήλ. Είμαστε μια μικρή μονάδα και είναι γεγονός ότι δεν θέλουμε να μεγαλώσουμε την παραγωγή μας. Εγώ και η αδελφή μου έχουμε καταφέρει να εξάγουμε περίπου 60%, με πολύ κόπο και πολύ ιδρώτα, σε συνθήκες αντίξοες και σε μια αγορά υπερβολικά ανταγωνιστική. Η παραγωγή μας είναι γύρω στις 230.000 φιάλες. Δεν είμαστε από τα οινοποιεία που πουλάνε φθηνά για να πουλήσουν» επισημαίνει στον «Ε.Α.».
Όσο για το μυστικό της επιτυχίας, πέραν του περιβάλλοντος υπάρχει και το στοιχείο των προσωπικών στόχων. «Κάνουμε τεράστια έρευνα. Έχουμε διαφοροποιηθεί τα τελευταία χρόνια από τους συναδέλφους ανταγωνιστές με συνεχείς πειραματικές δοκιμές στο μοσχοφίλερο, και είναι αυτό που μας έχει καθιερώσει στην αγορά. Έχουμε επιλέξει, αντί για τον εύκολο δρόμο, να πειραματιστούμε και να παράγουμε διαφορετικές εκδόσεις της ποικιλίας αυτής. Επίσης, πειραματιζόμαστε στο να παλαιώσουμε φιάλες, να κάνουμε διαφορετικό κλάδεμα, διαφορετική λίπανση και φυτοπροστασία, αλλά και να δουλέψουμε με γηγενείς και όχι από το εμπόριο ζύμες, ώστε να προσφέρουμε στον καταναλωτή κρασί χωρίς πρόσθετα και χωρίς θειώδη. Και αυτό, εν τέλει, είναι κάτι που η αγορά φαίνεται πως το ζητούσε. Ήθελε κρασιά χαμηλής παρέμβασης, και εμείς φαίνεται πως το έχουμε καταφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό».
Η πιο καθοριστική χρονιά
Το 1969, ο Τάσος Τρουπής, από υπάλληλος γεωπονικού καταστήματος, ίδρυσε τη δική του επιχείρηση, δημιουργώντας παράλληλα βήμα βήμα έναν μεγάλο κύκλο συνεργατών παραγωγών στην περιοχή.
Το νέο ξεκίνημα του 1997
Το 1997, ύστερα από σπουδές σε Αγγλία και Ολλανδία, ο Γιάννης Τρουπής βάζει τη δική του σφραγίδα στη θρέψη και τη φυτοπροστασία στην Αρκαδία.
Η σκυτάλη στον γιο
Τη σκυτάλη αναμένεται να πάρει ο γιος του Γιάννη, Τάσος, ο οποίος σπουδάζει φυτική παραγωγή στον Βόλο, όταν ο αριθμός των φοιτητών μειώνεται στα γεωπονικά πανεπιστήμια.
Οι απόψεις που εκφράζονται στα σχόλια των άρθρων δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της ιστοσελίδας μας, το οποίο ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ευθύνη. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πηγή, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.
