98.6: Ο ραδιοφωνικός σταθμός που δεν ζητά τίποτα από σένα και σε οδηγεί να αφήνεσαι

Η ώρα της δουλειάς τελειώνει. Κλείνω τον υπολογιστή, αλλά το κεφάλι συνεχίζει να δουλεύει. Εκκρεμότητες που αναβοσβήνουν σαν ειδοποιήσεις, σκέψεις που δεν σβήνουν με το πάτημα ενός κουμπιού. Θέλω λίγη ησυχία. Όχι απλώς σιωπή, ηρεμία. Ψάχνω εκείνο το μικρό διάλειμμα που δεν ζητάει τίποτα από μένα.

Η μουσική ήταν πάντα το καταφύγιο και μαζί της το ραδιόφωνο. Όχι απαραίτητα η συσκευή με την κεραία, μπορεί να είναι ένα app, ένα laptop. Φοράω τα ακουστικά και αρχίζω να ψάχνω. Σταθμός, αλλαγή. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ξανά αλλαγή. Φωνές πολλές, μουσικές λίγες. Τραγούδια που μοιάζουν περισσότερο με background για διαφημίσεις. Δεν μπορώ να σταθώ πουθενά. «Δεν γίνεται», σκέφτομαι. Όλα είναι είτε υπερβολικά έντονα είτε εντελώς άδεια. Σαν να προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή μου, όχι να τη συνοδεύσουν.

98.6: Ο διαφορετικόςραδιοφωνικός σταθμός

Και τότε, τυχαία βρίσκω μια συχνότητα. 98.6. Σταματάω. Περιμένω τη φωνή του παραγωγού, ένα σήμα, τις διαφημίσεις. Δεν έρχεται τίποτα. Μόνο μουσική. Συνεχόμενη. Χωρίς διακοπή, χωρίς εξηγήσεις, χωρίς να προσπαθεί να μου αποδείξει κάτι.

Χρειάζεται λίγη ώρα για να καταλάβω τι ακριβώς συμβαίνει. Δεν είναι απλώς επιλογές τραγουδιών, είναι ροή. Τα κομμάτια δεν ακολουθούν κανόνες, αλλά μοιάζουν να γνωρίζονται μεταξύ τους. Alternative, rock, electronica, Deep House. Κάποιος πίσω από αυτή τη ροή ξέρει. Και δεν προσπαθεί να το διαφημίσει. Ξαφνικά ένα τραγούδι ανοίγει μια πόρτα που δεν θυμόμουν ότι υπήρχε. Ένα βράδυ καλοκαιριού, μια διαδρομή με αυτοκίνητο, μια συζήτηση που δεν τελείωσε ποτέ. Οι αναμνήσεις δεν έρχονται με σειρά,  έρχονται όπως τα τραγούδια. Απρόβλεπτα. Εκεί καταλαβαίνω τι σημαίνει καλή μουσική επιμέλεια: όχι να παίζει τα «γνωστά», αλλά να βρίσκει το σωστό τραγούδι για τη σωστή στιγμή της διάθεσής σου, ακόμα κι αν δεν ξέρεις ποια είναι αυτή η στιγμή.

Χωρίς να το καταλάβω περνά ώρα. Ο θόρυβος της ημέρας έχει φύγει. Ο πονοκέφαλος των υποχρεώσεων υποχωρεί. Η σιωπή μέσα μου ήρθε και είναι γεμάτη.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Το επόμενο πρωί δεν ψάχνω τίποτα. Η συχνότητα είναι ήδη εκεί. Ο δείκτης έχει «κολλήσει». Και όχι τυχαία. Είναι από τους λίγους ήχους που μπορείς να αφήσεις να παίζουν στο σπίτι, στη δουλειά, όταν διαβάζεις ή γράφεις, χωρίς να σε διακόπτουν. Είναι παρών χωρίς να επιβάλλεται.

«Never in the right order»

Ψάχνω λίγο περισσότερο. Βρίσκω μια φράση που συνοδεύει τη συχνότητα: «Never in the right order». Χαμογελάω. Ίσως αυτό να είναι το νόημα. Η ζωή δεν είναι ποτέ σε σωστή σειρά,  γιατί να είναι η μουσική; Τα συναισθήματα δεν έρχονται με playlist. Έρχονται άτακτα, απροειδοποίητα, και μόνο τότε έχουν σημασία.

Σκέφτομαι πόσοι ακόμα μπορεί να ψάχνουν το ίδιο πράγμα. Όχι απλώς τραγούδια, αλλά ένα μικρό αντίβαρο στην υπερπροσπάθεια της καθημερινότητας. Δουλειά, σχέσεις, υποχρεώσεις, ενημερώσεις, ειδοποιήσεις, κοινωνικά δίκτυα που ζητούν συνεχώς αντίδραση. Δες, απάντησε, πάρε θέση.

Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ίσως χρειαζόμαστε κάτι που δεν απαιτεί τίποτα από εμάς. Που δεν μας ζητά engagement, μόνο παρουσία. Ίσως γι’ αυτό επιστρέφουμε στο ραδιόφωνο. Όχι από νοσταλγία, αλλά από ανάγκη. Μια διακοπή από την υπερπληροφόρηση, ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Κάποιος άγνωστος διαλέγει τη μουσική και, για λίγο, αναλαμβάνει το βάρος της επιλογής. Σε παίρνει από το χέρι χωρίς να τον δεις ποτέ. Δεν σε οδηγεί κάπου συγκεκριμένα. Απλώς σου επιτρέπει να σταματήσεις να οδηγείς εσύ. Και τελικά αυτό είναι ίσως το πιο σπάνιο πράγμα σήμερα: κάτι που υπάρχει για σένα, χωρίς να θέλει κάτι από σένα.

Σχετικά άρθρα:

Στάθης Μαντζώρος: Άνοιξε τα μάτια του μετά το εγκεφαλικό – «Υπάρχει βελτίωση» λέει ο πατέρας του Βραζιλία: Εισβολή με ρόπαλα στην COP30 – Διαδηλωτές συγκρούστηκαν με την ασφάλεια Κακοκαιρία Byron: Ποιοι εργαζόμενοι μπορούν να μην πάνε στη δουλειά χωρίς συνέπειες Reuters: Η Ουκρανία αντιμετωπίζει δημογραφική καταστροφή