Φοβού τους Ευρωπαίους και δώρα φέροντας

Καθημερινό και συνεχές είναι ένα ερώτημα που τίθεται στην μεγάλη βιομηχανία και συνοψίζεται στο:  to Buy or to Make?

Δηλαδή:  Να αγοράσω, κάτι που χρειάζομαι ή να το Φτιάξω; Τί είναι πιό πρόσφορο;

Το ίδιο ακριβώς αμείλικτο ερώτημα, τίθεται στις διοικήσεις των κρατών, που σύμφωνα με την απάντηση, καθορίζουν τις πολιτικές τους.

Οι επιστήμονες, που ασχολούνται με την αγροτική παραγωγή και ανάπτυξη, καθώς και με την σχετική μεταποίηση, για παραγωγή τροφίμων, κατανοούν πολύ καλά τις μεγάλες δυνατότητες της χώρας μας. Γνωρίζουν την υψηλή ποιότητα των Ελληνικών τροφίμων, αλλά και το δυναμικό ανάπτυξης σχετικής προστιθέμενης αξίας.

Έτσι, πολλές νέες ιδέες, σχέδια και προγράμματα έχουν αναπτυχτεί για την εθνική αγροτική μας ανάπτυξη και την απαραίτητη αναδιάρθρωση και προσαρμογή στα νέα δεδομένα και στις σημερινές απαιτήσεις της αγοράς.

Ποιός όμως ενδιαφέρεται αληθώς για αυτά, που οι επιστήμονες προτείνουν;

Δυστυχώς, όπως αποδεικνύει μακροχρόνια εμπειρία, ούτε η διοίκηση του κράτους μας αλλά ούτε και οι παραγωγοί, στην συντριπτική πλειοψηφία τους.

Πολλοί παραγωγοί θεωρούν ότι, μπορούν να διαβιούν σήμερα, απλά κάνοντας μια εργασία, με τον ίδιο σχεδόν τρόπο, που την έκανε ο παππούς τους, το 1960.

Αν αυτό πράγματι συμβαίνει, θα αποτελούσε παγκόσμια επιτυχία, αφού απολύτως καμία δουλειά δεν γίνεται σήμερα όπως τότε. Οι εξελίξεις τρέχουν ταχύτατα και η συνεχής προσαρμογή είναι εντελώς απαραίτητη.

Η σύγχρονη γεωργία μας αναπτύχτηκε δυναμικά, με επιτυχία, περίπου από το 1950 μέχρι το 1980-90. Με την είσοδό μας στην ΕΕ, πολλά πράγματα άλλαξαν και πολλά ακόμα αναμένεται να αλλάξουν.

Το κέντρο των μεγάλων αποφάσεων μετακόμισε, από την Αθήνα στις Βρυξέλλες.

Διαπιστώνει κανείς ότι, τα τελευταία περίπου 35 έτη, δεν υφίσταται κάποια αναγνωρίσιμη στρατηγική ή πολιτική, που να έχει σαν εθνικό στόχο την ανάπτυξη ή έστω τη διατήρηση της πρωτογενούς, γενικά παραγωγής.

Η χώρα εναλλάσσει την θέλησή της μεταξύ του «Buy» και του «Make», κινούμενη με ασάφεια. Γιατί άραγε;

Επίσης διαπιστώνεται ότι, οι ίδιοι οι παραγωγοί δεν κατόρθωσαν καν να αναπτύξουν ένα στέρεο συνδικαλιστικό κίνημα, με όργανα στο χωριό, τον νομό, την περιφέρεια και τελικά ένα ισχυρό κεντρικό, πολυπληθές όργανο, το οποίο να διεκδικεί τα δικαιώματά τους και να συνεννοείται με την πολιτεία. Γιατί άραγε;

Φοβάμαι ότι, αυτή ακριβώς η έλλειψη εμφανών πολιτικών, αποτελεί την κυρίαρχη Πολιτική, που εφαρμόστηκε.

Όμως σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, είναι δυνατόν να εξαχθούν κάποια, αρκετά ασφαλή, συμπεράσματα.  «alea jacta est»  (Ο κύβος ερρίφθη).

Ενέργεια. To Buy, Not to Make και αγοράζουμε την ενέργεια από κάπου μακριά, ίσως και υπερατλαντικά.

Τροφή. To Buy, Not to Make και αγοράζουμε το 80%, τουλάχιστον της τροφής μας, από κάπου μακριά.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση, θα μπορούσαμε να δανειστούμε ένα βασικό δόγμα της σύγχρονης εγκληματολογίας:

Follow the Money. Ακολούθησε το Χρήμα.

Δηλαδή: Ποιός ωφελείται οικονομικά από την αθρόα εισαγωγή τροφίμων; και Ποιός εισπράττει κέρδος, που θα μπορούσαν να εισπράξουν οι Έλληνες παραγωγοί;

Άραγε, μένει στην χώρα αυτό το κέρδος ή καταλήγει κάπου μακριά;

Το σύστημα απόδοσης και διανομής των κοινοτικών ενισχύσεων, προς τους παραγωγούς είναι μάλλον λανθασμένο «κατά κράτος» ή έστω, δυσλειτουργικό. Αυτό  βέβαια, μπορούμε να το κρίνουμε σήμερα, μετά τη γνώση και εμπειρία, από την πολυετή εφαρμογή του.

Η αρχική αιτία, φιλοσοφία και οι στόχοι της ενίσχυσης, έχουν μεταβληθεί και μεταβάλλονται συνεχώς. Δυστυχώς, και οι σχετικοί κανονισμοί.

Τι ακριβώς επιθυμεί να επιδοτήσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή;

Το προϊόν;  με την αιτιολογία ότι είναι απαραίτητο στους πολίτες της και πρέπει να διατηρήσει τη διαθεσιμότητα και λελογισμένες τιμές στην αγορά, άσχετα από το ποιός το παράγει.

Τους παραγωγούς; ώστε να εξακολουθούν να υπάρχουν, άσχετα από το πόσο παράγουν ή και αν καν παράγουν, αποκλείοντας την καλλιέργεια σε όσους δεν είναι αποδεδειγμένα επαγγελματίες, σύμφωνα με κριτήρια, που η ίδια θέτει.

Κάτι σύνθετο, με μεγαλύτερη εξειδίκευση σε μερικά μόνο προϊόντα;

Τίποτα από τα παραπάνω, αλλά κάτι διαφορετικό; που δεν στοχεύει στην παραγωγή προϊόντων, αλλά στην ήπια, προοδευτική προσαρμογή των πολιτών σε μια εντελώς νέα κατάσταση και στην αποφυγή ή άμβλυνση κοινωνικών αναταραχών.

Εδώ, απαιτείται μια σαφής, ρητή και περιεκτική δήλωση, από το ανώτατο θεσμικό όργανο.

Σήμερα, δεν την έχουμε.

Το σύστημα διανομής των πόρων, όπως βέβαια αποδείχτηκε, διακρίνεται από μη ελεγχόμενη πολυπλοκότητα, με περιπτώσεις επί περιπτώσεων και υποπεριπτώσεις, που προκαλούν σύγχυση και στον πιο νηφάλιο και επιπλέκεται από «ευφυή» εφευρήματα, που δεν βρίσκονται στο έδαφος, αλλά στο cloud-σύννεφο.

Η εφαρμοζόμενη κυλιόμενη μεταβίβαση έργου και ευθυνών και η δημιουργία μιας αλυσίδας μετάδοσης, από τον αρχικό χορηγό στον τελικό αποδέκτη, θα μπορούσε, αν υιοθετηθεί από μια μεγάλη πολυεθνική εταιρία, να την οδηγήσει σύντομα σε πτώχευση.

Αν κάποιος, από τους εμπνευστές αυτής της διαδικασίας, θεωρεί ότι όλοι αυτοί οι κρίκοι θα είναι εξ ίσου ισχυροί, έντιμοι, αποτελεσματικοί και εμπρόθεσμοι, τότε είτε είναι εξαιρετικά ακατάλληλος ή μάλλον δόλιος.

Όχι βέβαια δόλιος από ιδιοτέλεια, αλλά από διάθεση να επιτρέψει ή μη σαφώς απαγορέψει, μια σχετική διασταλτική ερμηνεία ή ελαστικότητα στην εφαρμογή, που οι εθνικές κυβερνήσεις μπορούν να την διαχειριστούν ανάλογα. Ίσως ένα πολιτικό bonus.

Είναι πλέον σαφές, όπως αποδείχτηκε πρόσφατα στην χώρα μας με την μεταβίβαση του έργου του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ ότι, οι κυβερνήσεις προσπαθούν να απεκδυθούν την πολιτική ευθύνη της διανομής των ενισχύσεων προς τους παραγωγούς.

Το όλο σύστημα απαιτεί αναθεώρηση και απλοποίηση από την βάση του με γνώμονα τη θέση:

Η ΕΕ είναι ο χορηγός και η ίδια πληρώνει άμεσα, όχι έμμεσα τους παραγωγούς, με απλή, ελάχιστη βοήθεια από τις εθνικές κυβερνήσεις, με διαδικασίες που η ίδια ορίζει, ελέγχει και διατηρεί τη σχετική ευθύνη.

Τελικά, ποιοί είναι οι πόροι  από τους οποίους θα ζήσουμε;

Τα αδαμαντωρυχεία μας; Τα χρυσωρυχεία μας; Τα απέραντα κοιτάσματα υδρογονανθράκων μας; Η βαριά βιομηχανία μας; Μήπως οι ενισχύσεις;

Κανείς δεν το δηλώνει, ούτε και πρόκειται να το κάνει, αλλά η όλη διαμορφωμένη κατάσταση μιλάει και μας λέει ότι:

Οι Έλληνες δεν θα είναι πια πρωτογενείς παραγωγοί,

αλλά Πάροχοι Υπηρεσιών!

Θα σερβίρουν σουβλάκια από ολλανδικό χοιρινό

και τζατζίκι φτιαγμένο από αγγούρια Ισπανίας

και (κάτι σαν) γιαούρτι Ολλανδίας,

καφέ Βραζιλίας και Κολομβίας κλπ

και θα εργάζονται ως ξενοδοχοϋπάλληλοι,

φιλοξενώντας γενικά επισκέπτες και

πωλώντας τσολιαδάκια made in China.

Οι Έλληνες δεν θα είναι πια πρωτογενείς παραγωγοί, αλλά Πάροχοι Υπηρεσιών!

Αφού βέβαια πρώτα, εγκαταλείψουν τον παραδοσιακό τρόπο ζωής και τον τόπο που γεννήθηκαν και συγκεντρωθούν σε λίγα αστικά κέντρα, με την ψευδαίσθηση της ελπίδας ότι: τελικά οι φωτισμένες κυβερνήσεις μας θα καταφέρουν να χωρέσουν, όχι δύο αλλά τρία και τέσσερα καρπούζια, σε μία μασχάλη.

Για παράδειγμα: θα σερβίρουν σουβλάκια από ολλανδικό χοιρινό και τζατζίκι φτιαγμένο από αγγούρια Ισπανίας και (κάτι σαν) γιαούρτι Ολλανδίας, καφέ Βραζιλίας και Κολομβίας κλπ και θα εργάζονται ως ξενοδοχοϋπάλληλοι, φιλοξενώντας γενικά επισκέπτες και πωλώντας τσολιαδάκια made in China.

Άραγε τα κέρδη από την πολυδιαφημισμένη «τουριστική βιομηχανία» μας, που καταναλώνει τους φυσικούς πόρους μας, δυσκολεύει τη ζωή μας και αυξάνει την ρύπανση του περιβάλλοντος των παιδιών μας, καταλήγουν σε Ελληνικά χέρια και στη δική μας αγορά ή κάπου μακριά;

Γνωρίζουμε βέβαια πολύ καλά ότι, λιγότεροι από 300 αυτόχθονες κάτοικοι έχουν παραμείνει σήμερα στην Βενετία.

Οι παραγωγοί, που βρίσκονται σήμερα στα μπλόκα, αποτελούν την τελευταία γραμμή άμυνας στην άνευ όρων «παράδοση» της χώρας και στην αλλοίωση της ταυτότητάς μας.

Είναι ένας εξοπλισμένος στρατός, αν και όχι επαρκώς εκσυγχρονισμένος, οργανωμένος και συντονισμένος. Ίσως δυστυχώς, κατώτερος των περιστάσεων, στην πλειοψηφία του.

Ωστόσο, είναι δυναμικός και διατεθειμένος να παλέψει όχι μόνο με τα στοιχεία της φύσης, αλλά και με τις καθημερινά εμφανιζόμενες, απρόβλεπτες νέες προκλήσεις.

Δυστυχώς, δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα από μόνοι τους. Χρειάζεται επιπλέον η αρωγή και η προστασία της κοινωνίας και της πολιτείας. Αυτό ζητούν, άλλωστε.

Για τους λόγους αυτούς, δεν θα έπρεπε απλά να ικανοποιήσουμε τα αιτήματα τους, αλλά να τους δώσουμε πολλά περισσότερα!

Όχι βέβαια σε χρήμα. Αυτό ενέχει τον κίνδυνο της πρόκλησης «διαφθοράς» τους, με την έννοια της αδρανοποίησης της εφευρετικότητας και των αυτόνομων αναπτυξιακών τους δυνατοτήτων.

Η οικοδόμηση Πίστης-Εμπιστοσύνης μεταξύ

παραγωγών, κοινωνίας και πολιτείας.

Αξιόπιστο και δίκαιο πλαίσιο εργασίας χρειάζεται και κάτι ακόμα, που είναι και το δυσκολότερο αλλά και το πλέον σημαντικό. Η οικοδόμηση Πίστης-Εμπιστοσύνης μεταξύ παραγωγών, κοινωνίας και πολιτείας.

Να θυμίσω ότι, η παγκόσμια οικονομία και ο ίδιος ο πολιτισμός μας θα μπορούσαν να καταρρεύσουν μέσα σε λίγες ημέρες, αν οι απλοί πολίτες και οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες αποσύρουν ταυτόχρονα την Πίστη τους, από το διεθνές τραπεζικό σύστημα.

Δεν είναι απλά το χρήμα, που το κρατάει δεμένο και λειτουργικό, αλλά η Πίστη!

Οι πολίτες πρέπει να κατανοήσουν την υψηλή ποιότητα των Ελληνικών τροφίμων και να τα πληρώσουν πρόθυμα, έστω και κάπως πιο ακριβά, κλείνοντας την πόρτα στα εισαγόμενα, αφού έτσι στηρίζουν το μέλλον της χώρας και των παιδιών τους. Χαλάλι τους.

Μόνο οι πολίτες της, μπορούν να σώσουν τη χώρα. Κανένας άλλος.

Μεγάλη είναι λοιπόν η πρόκληση για όλους και βέβαια για τους πολίτες, που πρέπει να κατανοήσουν την υψηλή ποιότητα των Ελληνικών τροφίμων και να τα πληρώσουν πρόθυμα, έστω και κάπως πιο ακριβά, κλείνοντας την πόρτα στα εισαγόμενα, αφού έτσι στηρίζουν το μέλλον της χώρας και των παιδιών τους. Χαλάλι τους.

Μόνο οι πολίτες της, μπορούν να σώσουν τη χώρα. Κανένας άλλος.

Ας θυμηθούμε για λίγο την ιστορία μας , αφού η γνώση της είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να κατανοήσει κανείς τον σημερινό κόσμο και ίσως, να ανοίξει ένα παράθυρο στο μέλλον.

Στο ιδρυτικό καταστατικό της Νέας Δημοκρατίας, που σήμερα κυβερνά τον τόπο, βρίσκεται αδιάρρηκτα συνυφασμένη η προστασία και η στοργή, έναντι των αγροτών.

Όχι σαν μια ρητή, γραπτή διακήρυξη, αλλά στην διάνοια και πολιτεία του ιδρυτή της, Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Πρώτος αυτός, το 1961, ίδρυσε τον ΟΓΑ και έδωσε δωρεάν ιατροφαρμακευτική και νοσοκομειακή περίθαλψη και μια σύνταξη, την λεγόμενη βασική, σε όλους τους αγρότες, χωρίς να έχουν πληρώσει ποτέ, ούτε μια δραχμή ασφάλιστρα. Επιπλέον, δημιούργησε και 1200 αγροτικά ιατρεία.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, θα ήθελα να αναφέρω ότι, και άλλοι Έλληνες πολιτικοί, όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου, έκαναν εξίσου σπουδαία πράγματα για τη χώρα μας, όχι όμως τόσο για τα αγροτικά.

Ας φροντίσουμε λοιπόν, όλοι μαζί τους Παραγωγούς Τροφής (αγρότες) μας με τη σιγουριά ότι, θα μας το ανταποδώσουν.

Κλείνω με μια παλαιά δήλωση, που έχει διαχρονική αξία και είναι εξαιρετικά επίκαιρη.

«Η συναίσθησις της κοινωνικής αδικίας εις βάρος της αγροτικής τάξεως οδηγεί την πλέον συντηρητικήν αυτήν τάξιν προς επικινδύνους κατευθύνσεις».

Κωνσταντίνος Καραμανλής, 1958

~~~—~~~

(Δρ. Μιχάλης Αϊνατζόγλου, ιατρός, ερευνητής περιβάλλοντος και ανθρωπολογίας , ιδρυτικό μέλος της 4Ε)

Σχετικά άρθρα:

Άρχισαν οι αντιδράσεις στην ΕΕ για την πρόταση μείωσης ενισχύσεων στους συνταξιούχους αγρότες Έπεσε ο δείκτης τιμών τροφίμων FAO τον Σεπτέμβριο, σε ιστορικό υψηλό το κρέας Δηλώσεις απαλλαγής ΕΝΦΙΑ για τις πυρκαγιές 2025 μέσω myAADE Η κατάρρευση του πρωτογενή και τα μπλόκα αφορούν και αμπέλι και το κρασί λέει η ΚΕΟΣΟΕ – Winetrails