Ράνια Σβίγκου: Επικίνδυνη η ευθυγράμμιση Μητσοτάκη με τον τραμπισμό

Αρχική / Ροή Ειδήσεων / Ράνια Σβίγκου: Επικίνδυνη η ευθυγράμμιση Μητσοτάκη με τον τραμπισμό

Ράνια Σβίγκου: Επικίνδυνη η ευθυγράμμιση Μητσοτάκη με τον τραμπισμό

«Mπαίνουμε σε πολύ σκοτεινούς καιρούς», είπε για τις διεθνείς εξελίξεις

Η δήλωση του πρωθυπουργού ότι «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα», αποτελεί μια «επικίνδυνη τοποθέτηση, πλήρως ενταγμένη στην εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία «αρχίζει και τελειώνει με το “ό,τι πει ο ισχυρός”», τόνισε η Ράνια Σβίγκου σε συνέντευξή της στην «Αυγή της Κυριακής» και στον δημοσιογράφο Λάμπρο Τσουκνίδα. Υπογράμμισε ότι, αντί για μια «πολυδιάστατη, ενεργητική και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική, βασισμένη στο διεθνές δίκαιο», ο κ. Μητσοτάκης «ακολουθεί το δόγμα του δεδομένου συμμάχου, αγωνιώντας περισσότερο για το πώς θα γίνει αρεστός στον εκάστοτε ισχυρό, παρά για την υπεράσπιση κρίσιμων αρχών για τη χώρα».

Επισήμανε ότι «η επιλεκτική επίκληση του διεθνούς δικαίου -για την Ουκρανία ή τη Γροιλανδία, αλλά όχι για τη Βενεζουέλα ή τη Γάζα- νομιμοποιεί τη λογική του νόμου του ισχυρού και ανοίγει επικίνδυνους δρόμους για το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο». Τόνισε ότι η στάση αυτή «ευθυγραμμίζεται με τον τραμπισμό» και συνδέεται με «μικροπολιτικές, εσωκομματικές και ψηφοθηρικές στοχεύσεις, καθώς και με το συστηματικό χάιδεμα της Ακροδεξιάς».

Αναφερόμενη στις διεθνείς εξελίξεις, προειδοποίησε ότι «μπαίνουμε σε πολύ σκοτεινούς καιρούς», όπου απειλούνται «η δημοκρατία, η ειρήνη και τα δικαιώματα της μεταπολεμικής περιόδου». Υπογράμμισε ότι «η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και η απαγωγή προέδρου κυρίαρχου κράτους, ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχουμε για αυτόν, αλλά και οι απειλές προς χώρες όπως η Γροιλανδία, το Μεξικό ή ο Καναδάς», συνιστούν «κορυφαίες παραβιάσεις της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας», ενώ παράλληλα καταγράφεται «αυταρχική οπισθοχώρηση και στο εσωτερικό των ΗΠΑ».

Τόνισε ότι απέναντι στη συγκρότηση μιας «Ακροδεξιάς διεθνούς» απαιτείται «ένα ευρύ μέτωπο υπέρ της Ειρήνης, της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων, με ευθύνη τόσο των προοδευτικών δυνάμεων όσο και κάθε δημοκρατικού πολίτη». Υπογράμμισε ότι η ΕΕ «δεν μπορεί να παραμένει άβουλος και σιωπηλός παρατηρητής», αλλά οφείλει «να υπερασπιστεί τις αξίες και τα ιδεώδη που θεμελίωσαν τον μεταπολεμικό κόσμο» και να εργαστεί για «ουσιαστική στρατηγική αυτονομία από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, που δεν θα είναι μόνο στρατιωτική, αλλά και πολιτική, και οικονομική».

Τόνισε ότι «η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου και η συγκρότηση ενός ισχυρού, πλειοψηφικού προοδευτικού πόλου αποτελεί κοινωνική ανάγκη και στρατηγικό στόχο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ».

Τέλος, αναφερόμενη στην πρόσφατη επίσκεψή της στην Κίνα, επισήμανε ότι «σε μια εποχή παγκόσμιας αλληλεξάρτησης, ο διάλογος και η συνεργασία ΕΕ-Κίνας αποτελούν αναγκαιότητα», στο πλαίσιο μιας «πολυδιάστατης, ειρηνικής εξωτερικής πολιτικής, βασισμένης στο διεθνές δίκαιο, μακριά από λογικές αποκλεισμού και πολέμων για κυριαρχία».

Ακολουθεί ολόκληρη η συνέντευξη

– «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Πού αποδίδετε αυτή τη θέση του πρωθυπουργού; Δεν έχει συναίσθηση της επικινδυνότητας της διατύπωσης ή απλώς αγωνιά να μπει στην αυλή του Trump;

Δυστυχώς, αυτή η επικίνδυνη δήλωση εντάσσεται πλήρως στην κατεύθυνση της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης, η οποία αρχίζει και τελειώνει με τη φράση «ό,τι πει ο ισχυρός». Αντί για μια πολυδιάστατη, ενεργητική και φιλειρηνική εξωτερική πολιτική, βασισμένη στο διεθνές δίκαιο, ο κ. Μητσοτάκης ακολουθεί πιστά το δόγμα του «δεδομένου συμμάχου». Αντί να υπερασπιστεί αρχές που είναι κρίσιμες και για την Ελλάδα, όπως ο σεβασμός του διεθνούς δικαίου, η ειρήνη, η σταθερότητα και η συνεργασία, φαίνεται να αγωνιά περισσότερο για το πώς θα γίνει αρεστός στον εκάστοτε ισχυρό. Πρόκειται για μια στάση βαθιά προβληματική και επικίνδυνη. Γιατί, όταν υπερασπίζεσαι το διεθνές δίκαιο α λα καρτ για την Ουκρανία και την Γροιλανδία και από την άλλη νομιμοποιείς την παραβίαση της διεθνούς νομιμότητας στη Βενεζουέλα ή σιωπάς απέναντι σε εγκλήματα πολέμου και σε μια γενοκτονία, όπως έκανε στη Γάζα, ανοίγεις τον δρόμο ώστε η ίδια λογική να εφαρμοστεί αύριο και στην Ανατολική Μεσόγειο, στο Αιγαίο, στην Κύπρο. Πρόκειται για μια στάση που ευθυγραμμίζεται με τη λογική του «νόμου του ισχυρού», την οποία εκφράζει σήμερα ο τραμπισμός σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά δεν είναι μόνο καρπός της αγωνίας του Κ. Μητσοτάκη να γίνει αρεστός στον πρόεδρο των ΗΠΑ. Υπάρχει και η μικροπολιτική, εσωκομματική και ψηφοθηρική του στόχευση και το χάιδεμα της Ακροδεξιάς. Αυτό δείχνουν, άλλωστε, και οι καθημερινές δηλώσεις των κ. Γεωργιάδη, Βορίδη και Πλεύρη, που έχουν αναλάβει το συγκεκριμένο έργο.

-Ο παλιός διευθυντής της Unità, Walter Veltroni έγραψε: «Μια νέα παγκόσμια τάξη, βασισμένη στην πολιτική ισχύος, προϋποθέτει την έκλειψη της δημοκρατίας». Θεωρείτε ότι εκεί οδηγούν οι εξελίξεις;

Μπαίνουμε σε πολύ σκοτεινούς καιρούς, όπου απειλείται η ίδια η δημοκρατία, η Ειρήνη, τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις της περιόδου μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Γιατί, η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και η απαγωγή του προέδρου ενός κυρίαρχου κράτους, ανεξάρτητα από την άποψη που μπορεί να έχουμε για αυτόν, είναι η κορυφαία μορφή παραβίασης της εθνικής, αλλά και της λαϊκής κυριαρχίας. Αλλά και οι απειλές προς την Γροιλανδία, την Κολομβία, το Μεξικό, την Κούβα ή ακόμα και τον Καναδά – από την ηγεσία των ΗΠΑ – αυτό πιστοποιούν. Το παρατηρούμε και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με τις απελάσεις μεταναστών, τις απειλές εναντίον κάθε αντίθετης φωνής, όπως είδαμε στην περίπτωση των φοιτητικών κινητοποιήσεων για την Παλαιστίνη, στην προσπάθεια περιστολής των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ, με τη «μάχη κατά της woke κουλτούρας». Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να αφήσουμε να συνεχιστεί αυτή η οπισθοχώρηση.

-Ο Trump δείχνει ήδη πως ηγείται μιας Ακροδεξιάς διεθνούς, που προωθεί ακριβά συμβόλαια. Η ευρωπαϊκή Αριστερά, η λατινοαμερικάνικη, τι κάνετε;

Πέρα από την ωμότητα της ένοπλης βίας και της κατάφωρης παραβίασης κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, στην περίπτωση της Βενεζουέλας έχουμε και την ωμή παραδοχή από τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο, ότι αυτό που θέλει είναι το πετρέλαιο της χώρας. Αλλά και το ότι, όλα αυτά εντάσσονται σε μια προσπάθεια επιβολής ενός νέου «δόγματος Μονρόε», σύμφωνα με το οποίο ολόκληρη η Λατινική Αμερική «ανήκει» στις ΗΠΑ. Ή εάν θέλετε, την επανάληψη του δόγματος Κίσινγκερ με τις αμερικανοκίνητες αλλαγές καθεστώτων στην Λατινική Αμερική, την δεκαετία του ’70. Την ίδια στιγμή, οι υποστηρικτές και χρηματοδότες του Τραμπ δεν διστάζουν να παρέμβουν στην πολιτική σκηνή ευρωπαϊκών κρατών, προωθώντας ακροδεξιά κόμματα. Είναι καθήκον, όχι μόνο των αριστερών, προοδευτικών δυνάμεων, στη Νότια Αμερική και την Ευρώπη, αλλά και κάθε δημοκρατικού πολίτη, να αντιταχθεί σε αυτά τα νέο-αποικιοκρατικά και βαθιά αντιδημοκρατικά σχέδια. Με ένα μέτωπο υπέρ της Ειρήνης, της Δημοκρατίας, των δικαιωμάτων. Ταυτόχρονα, η ΕΕ, δεν μπορεί και δεν πρέπει να παραμένει άβουλος, σιωπηλός και αμέτοχος παρατηρητής των εξελίξεων. Οφείλει τώρα, πριν είναι αργά, «να υπερασπιστεί τις αξίες και τα ιδεώδη για τα οποία θυσιάστηκαν δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι», και τα οποία αποτελούν το θεμέλιο του μεταπολεμικού κόσμου, όπως γράφει κι ο Βελτρόνι στο άρθρο που αναφέρατε. Όπως και να εργαστεί, επιτέλους, στην κατεύθυνση μιας στρατηγικής αυτονομίας από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, που δεν θα είναι μόνο στρατιωτική, αλλά και πολιτική και οικονομική.

-Όλη η προοδευτική αντιπολίτευση αντέδρασε στην τοποθέτηση Μητσοτάκη. Πιστεύετε ότι έτσι γίνονται βήματα για την ευρύτερη συνεργασία, που αναφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ;

Η κοινή αντίδραση δείχνει ότι υπάρχουν πεδία σύγκλισης και κοινής ανάγνωσης της πολιτικής πραγματικότητας. Η ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου και η συγκρότηση ενός ισχυρού, πλειοψηφικού προοδευτικού πόλου απέναντι στη ΝΔ και τις κοινωνικά καταστροφικές πολιτικές της αποτελεί κοινωνική αναγκαιότητα και στρατηγικό στόχο του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Είναι απαραίτητο να υπερβούμε την πολυδιάσπαση και να εγκαταλείψουμε τον μικροκομματικό ανταγωνισμό, με μια νικηφόρα, προοδευτική εναλλακτική πρόταση, στη βάση κοινών προγραμματικών αξόνων.

Κάτι τελευταίο. Πήγατε πρόσφατα στην Κίνα, πώς θα συνοψίζατε την εμπειρία, υπό το φως και όσων ζούμε τούτες τις μέρες;

Επισκέφτηκα την Κίνα, μετά από πρόσκληση του Τμήματος Διεθνών του Κ.Κ., και συμμετείχα σε διεθνές συνέδριο με αφορμή τα 50 χρόνια από την έναρξη διπλωματικών σχέσεων της Κίνας με την Ε.Ε. Είναι προφανές ότι, σε μια εποχή παγκόσμιας αλληλεξάρτησης, οι διμερείς και πολυμερείς σχέσεις με μια χώρα όπως η Κίνα, με το ειδικό βάρος που διαθέτει, και ως μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, αλλά και με την τεχνολογική της υπεροχή, είναι αναγκαιότητα. Για τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, η αναζωογόνηση της συνεργασίας και του διαλόγου ΕΕ-Κίνας, οφείλει να αποτελεί στρατηγική επιλογή, και οι διμερείς σχέσεις δεν θα πρέπει να διέπονται από καχυποψία, αποκλεισμό ή ανταγωνισμό, όπως προσπαθεί να κάνει ο Τραμπ με τον πόλεμο δασμών, αλλά να βασίζονται στο διάλογο, και σε μια εξωτερική πολιτική πολυδιάστατη, ειρηνική και βασισμένη στο διεθνές δίκαιο και στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ. Γιατί η Ευρώπη, αλλά και ο κόσμος έχει πληρώσει πολύ ακριβά τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους για κυριαρχία, και δεν πρέπει να επαναλάβουμε ξανά τις τραγωδίες του παρελθόντος.

Οι απόψεις που εκφράζονται στα σχόλια των άρθρων δεν απηχούν κατ’ ανάγκη τις απόψεις της ιστοσελίδας μας, το οποίο ως εκ τούτου δεν φέρει καμία ευθύνη. Για τα άρθρα που αναδημοσιεύονται εδώ με πηγή, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο την ιστοσελίδα.‌‌